अरे खोप्यामधी खोपा

श्रावणात कोल्हापूरला घरी गेले होते तेव्हा माझ्या आवडीच्या बुलबुल पक्ष्यांनी एका रात्रीत आम्हाला सगळ्यांनाच एक "सरप्राईज" दिलं. धुणं वाळत घालायच्या दोरीवर अवघ्या चोवीस तासांत बुलबुल पक्ष्याच्या जोडीनं आपल्या पिलासाठी एक सुंदर घरटं बांधलं होतं.

घरटं जरी सुगरणीचं नसलं तरी बहिणाबाईंची कविता आठवली...

अरे खोप्यामधी खोपा
सुगरणीचा चांगला
पहा पिल्लासाठी तिनं
झोका झाडाला टांगला

पिलं निजती खोप्यात
जसा झुलता बंगला
तिचा पिलामधी जीव
जीव झाडाला टांगला

खोपा विणला विणला
जसा गिलक्याचा कोसा
पाखरांची कारागिरी
जरा बघ रे माणसा

तिची उलूशीच चोच
तेच दात, तेच ओठ
तुले दिले रे देवानं

                                          दोन हात, दहा बोटं

एक किस्सा आहे...

एक निवांत दुपार आणि समोर फरहान अख्तर ची कविता...
"जिंदगी मिलेगी ना दोबारा"  या चित्रपटातील एका कवितेचा स्वैर अनुवाद

---

एक किस्सा जो ओठांवर येता येता थांबतो
फक्त डोळ्यांआडून डोकावत राहतो
कधी तुला, कधी मला
शब्दांचा दान मागत राहतो
ज्या शब्दांसोबत ओठांवर येईल तो
आणि मग स्वरांना पकडून झोकेही घेईल तो

पण हा जो काही किस्सा आहे
कुठल्याश्या जाणीवेची जाणीव आहे
वातावरणात तंरंगणाऱ्या सुगंधाची
सुगंध...अबोल अबोल सुगंध
हा सुगंध तुझ्याही ओळखीचा
आणि माझ्याही परिचयाचा
सगळ्या जमान्याला माहितीचा झालेला

मनात गुंतून राहिलेलं हे कसलं बरं गुज आहे???