Showing posts with label My Poems. Show all posts
Showing posts with label My Poems. Show all posts

Monday, 10 July 2017

शाश्वत

वठलेल्या पिंपळाला चैत्राची पालवी फुटावी तसं झालंय,
माझ्याच मस्तकातुन इवली दोन पानं उगवावीत जणू, जुळलेल्या ओंजळीगत...

आपल्यात नव्यानं उभं राहू पाहणारं हे शाश्वत नातं असेलच नेहमी,
तुझ्या-माझ्या रक्ताइतकं प्रवाही

बदलतील त्याची वळणं,
कमी जास्त होईल त्यातला आवेग आणि जवळीक,
किंवा नेहमीच त्याची गुंफण राहील अगदी घट्ट...
सोसावे लागतील त्याला ऊन-पावसाचे खेळ,
आणि क्वचित ताटातुटीची ससेहोलपट...

आपल्यात रुजलेल्या नात्याला
कशाला द्यायचं काही नाव,
आणि का करायचा अट्टाहास, त्याची व्याख्या शोधण्याचा,
बाभळीसारखं काटेरी असू देत अथवा कदंबसारखं हिरवंकंच,
हे नातं आहे अगदी शाश्वत नि खरं
असु देत वाईट, किंवा बरं,
पण लक्षात ठेव,
हे नातं आहे, अगदी खरं,
तुला मला जोडणाऱ्या नाळेइतकं खरं !!

Sunday, 27 April 2014

व्ही. आर्. एस्.

आजवर तू आहेस या खात्रीनं
असंख्य जीव तुझ्या उंबऱ्रयावर माथा टेकवत आले

गाभाऱ्यातल्या शेंदूर फासलेल्या दगडात तुच आहेस या समजुतीवर
कित्येक असुरक्षित मनं आपल्या भक्कम भविष्याची स्वप्नं पाहत राहिली

काळ्याकुट्ट अंधारात कितीतरी जणांनी चाचपडत अडखळत वाट सर केली
ती निव्वळ तुझ्या भरवशावर

…पण पांडुरंगा आता सगळं काही बदललंय बरं का…
आता तुझ्या अस्तित्वावरच आम्ही घाला घालून रिकामे झालोय
तुझ्या गभाऱ्यामध्ये आता फक्त आम्ही गल्ले भरुन घेतोय

तू असलास काय आणि नसलास काय फरक तसा फरसा पडत नाही
तुझं गुणगान केल्यावाचून किंवा तुला दंडवत घताल्यावाचून आताशा कुणाचंच काही अडत नाही
या भरलेल्या जगामध्ये आम्हाला आई-बापाचा पण भार होऊ लागलाय
गर्दीमधला आपलाच माणूस आम्हाला परका वाटू लागलाय

बळी खुशाल कान पिळतोय आणि सोसणारा निमूट मूग गिळतोय
आता तर भर उजेडातही नीतिमत्तेचा तोल ढासळतोय
पाप-पुण्य श्रद्धा-बिद्धा वगैरे सारं आता आउटडेटेड झालंय
डीजे डॉल्बी आणि ढोल ताशे हेच तुझ्याहुन थोर झालंय

आमच्या इथल्या देवळांमधुन आम्ही केव्हाच तुला हद्दपार केलंय
तू आता तुझ्या गावी निघून जा…
विठ्ठला, आम्ही व्ही. आर्. एस्. देऊन केव्हाच तुला निवृत्त केलंय

Tuesday, 3 September 2013

या वळणावरती

विलगलेल्या आकाशाची अलिप्त अलिप्त निळाई
शोधात किनारयाच्या सागरी नौकांची ढांडोळी
या वळणावरती माझ्या वाटांचे पाऊल थिजले
या वळणावरती माझ्या मौनाला अंकुर फुटले

फुलांची बाळं

रवींद्रनाथ टागोर यांची The Flower School हि कविता वाचली. या कवितेचा मी अनुवाद करावा इतकी माझी योग्यताही नाही आणि पात्रताही नाही…हवं तर असं म्हणेन कि त्यांची कविता मराठीतून मी हि अशी वाचली-

फुलांची बाळं

ढगांचा धुड्डुम धुड्डम आवाज येऊ लागलाय
पावसाळी वारा वेळूतून शीळ घालू लागलाय


आता फुलांची जणू जत्राच भरून जाईल
कुठून कुठून रंगीत रंगीत फुलं उगवुन येतील
आणि ही फुलं गारांच्या पावसात नाचतील, बागडतील
एकमेकांशी शिवाशिवी खेळतील

 
तुला माहितीये आई…
ही फुलं किनै शाळेत जातात
त्यांचीही एक शाळा असते, खोल खोल जमिनीच्या आत
ही फुलं वर्गाचं दार लावून गृहपाठ करतात
आणि मधल्या सुट्टीत लपाछपी खेळायला जातात


जेव्हा काळे काळे ढग येतात आणि पाऊस पडायला लागतो
तेव्हा परीक्षा-बिरीक्षा सगळं संपून फुलांना खूप मोठी सुट्टी लागते


मग सगळ्या फांद्या, सगळी पानं आणि आकाशातले ढगसुद्धा
सगळे सगळे खूप खूप खुश होतात
जोरजोरानि टाळ्या वाजवतात
मग ही फुलांची बाळं रंगीत झगे नि लाल-पिवळे सदरे घालून झाडांच्यावर सुट्टीला येतात


तुला माहितीये आई?
त्यांचं घर किनै असतं उंच आकाशात
चांदण्यांच्या घराजवळ
तू पाहिलं नाहीस का आई…किती गडबडीनं हि फुलं घरी पळून जातात
तुला नं आई माहितीच नाहीये फुलांची एक गंमत
आकाशात ना त्यांची पण असते एक आई
ती त्यांना रात्री कुशीत घेऊन थोपटते,
आणि गोष्टसुद्धा सनग्ते…आणि मग अंगाई गाते
जशी तू मला कुरवाळतेस आणि आणि माझे गालगुच्चे घेतेस ना…अग्गदी तस्सं!!!

Tuesday, 11 December 2012

...उगीचच!!!

एक विचारू? एक सांगशील?
उगीच रहायचं प्रश्नांची जाळी विणत
आणि उगीचच करायच्या शब्दांच्या कसरती
खरं तर सगळी उत्तरं आधीच डोळ्यातून झिरपयाची...
उगीच खेळायचे प्रश्नोत्तरांचे डाव
शब्दांना उगीचच लावायचे विरामचिन्हांचे टेकू
आणि उगीचच माहित असलेल्या प्रश्नांची माहित असलेली उत्तरं
फिरून फिरून घोळवायची...

उगीच घालायचा एकमेकांभोवती पिंगा
आणि उगीचच धरायचा हातामध्ये हात
उगीच लावायचा जीव, उगीच घालायचे वाद
उगीच चिडणे, उगीच रुसणे
आणि उगीचच पोकळ स्वप्नांची रात्र जागून जागून जगायची...

आपले सगळे प्रश्न
आणि आपलीच ती उत्तरं उगीचच गेली विरून...
आपले ते वाद
आणि आपलीच ती स्वप्नं उगीचच गेली सरून...
आपलेच ते शब्द
आणि आपलीच ती विरामचिन्हं उगीचच गेली गळून...
...उगीचच!!!
....................................................................................................................प्रतिमा

Thursday, 30 August 2012

एक किस्सा आहे...

एक निवांत दुपार आणि समोर फरहान अख्तर ची कविता...
"जिंदगी मिलेगी ना दोबारा"  या चित्रपटातील एका कवितेचा स्वैर अनुवाद


एक किस्सा जो ओठांवर येता येता थांबतो
फक्त डोळ्यांआडून डोकावत राहतो
कधी तुला, कधी मला
शब्दांचा दान मागत राहतो
ज्या शब्दांसोबत ओठांवर येईल तो
आणि मग स्वरांना पकडून झोकेही घेईल तो

पण हा जो काही किस्सा आहे
कुठल्याश्या जाणीवेची जाणीव आहे
वातावरणात तंरंगणाऱ्या सुगंधाची
सुगंध...अबोल अबोल सुगंध
हा सुगंध तुझ्याही ओळखीचा
आणि माझ्याही परिचयाचा
सगळ्या जमान्याला माहितीचा झालेला

मनात गुंतून राहिलेलं हे कसलं बरं गुज आहे???

Tuesday, 24 July 2012

फक्त एकच गोष्ट...

फक्त एकच गोष्ट...
फक्त एक गोष्ट दोन इवल्या डोळ्यांची...
काही घनांच्या वेली,
काही थेंबाच्या सरी,
आणि फक्त एकच गोष्ट दोन ओल्या डोळ्यांची...

मेघातून बरसणाऱ्या सरी होऊन,
कधी दरीतून वाहणारी नदी होऊन,
कधी ऐकणाऱ्यासाठी,
कधी न ऐकणाऱ्यासाठी,
कधी व्यक्त होऊन,
कधी अव्यक्तपणे,
मी सांगतच राहीन फक्त एकच गोष्ट,
फक्त एकच गोष्ट...दोन ओल्या डोळ्यांची..

थोडी ओळखीची झालेली,
आणि थोडी अनोळखी राहिलेली,
जिथं थांबतील अश्रू,
तिथेच संपून गेलेली,
अगदी नवी कोरी असूनही
फिरून पुन्हा जुनीच वाटलेली,
फक्त एकच गोष्ट...दोन ओल्या डोळ्यांची..

ओसरलेल्या आठवणी,
पुन्हा जाग्या होतील,
ओठांवरती पुन्हा एकदा,
तेच शब्द उभे राहतील,
एकच अशी गोष्ट दोन खोल डोहांची,
आणि फक्त एकच गोष्ट...दोन ओल्या डोळ्यांची..

....................................प्रतिमा


गुलजार, आऱ्.डी. आणि आरती मुखर्जी या तिघांच्या परिश्रमाचं सुंदर फळ म्हणजे 'मासूम' चित्रपटातील "दो नैना और इक कहानी" हे गाणं. याच गाण्याचा स्वैर अनुवाद, "फक्त एकच गोष्ट..."
खरं तर गुलजारांच्या शब्दांचा अनुवाद करण्याची माझी कुवतही नाही. पण एक छोटासा प्रयत्न....

Monday, 2 July 2012

विरहचक्र

सांज कातर कातर,
सांज एक हूरहूर,
सांज आठव आठव,
सांज नि:शब्दाचा स्वर,
सांज मौनाचेच बोल, सांज शांततेचा रव,
विरहाच्या पावलांनी सांज ओसरते...

रात स्वप्नांचेच घर,
रात श्वास अलवार,
रात अश्रुंचीही सखी,
जोजवाते हळूवार,
आशेच्या धुक्यात, पापण्यांच्या दुलईत,
लाख चांदण्यांच्या गावी रात पाझरते...

दिस एक गजबज,
दिस गर्दीत एकला,
माणसांच्या जंगलात,
दिस शोधतो कुणाला?
सैरभैर जीवा,वेडी लावुनिया आस,
पुन्हा सांजेच्याच पोटी दिस मावळतो...

..............Pratima

Monday, 25 June 2012

कधीतरी...

कधीतरी एखाद्या दिवशी,
त्या खोलीचा दरवाजा चुकून उघडला जातो,
आणि कसं काय माहित नाही,
आठवणींचा छोटासा झरा, पूर आल्याप्रमाणं गावभर पसरतो...

या आठवणी पण कशा, मुलुखाच्या व्रात्य,
मिळालं रिकामं मन, म्हणून करत राहतात दंगा,
झोंबाझोंबी करतात, अंदाधुंदी माजवतात,
आणि गरीब बिचाऱ्या मनाभोवती घालत राहतात पिंगा...

पण काही असतात अगदीच गुणी,
गोंजारतील, कुरवाळतील,
कुठं लचकलं, मुरगळलं असेल तिथं मलमसुद्धा लावतील,
आणि काही काही खुपच खटयाळ,
रडवतील, चिडवतील,
कुठं खरचटलं बिरचटलं असेल तिथं मुद्दाम नखानं ओरबाडतील...

काही काही असतात अगदी मस्त कलंदर,
कधी विदुषकाप्रमाणं खेळ करून,
गालावर हळूच हसू आणतील...
किंवा कदाचित भावनांचा मेळ जमवून,
हळूच डोळे ओले करतील...

मग अचानक कुठूनतरी एक बागुलबुवा येतो,
या सगळ्या लेकीबाळींना खूप खूप दटावतो,
काही लपून बसतात कुठतरी अडगळीत,
काही काही झोपी गेल्याचं नाटक पार पडतात सुरळीत,
काही निघून जातात परत बंद खोलीत,
काही मात्र फिदीफिदी हसत राहतात,
बागुलबुवाचे शब्द झेलीत...

मग तो बागुलबुवा अनेक खटपटी करून
त्यांना पुन्हा खोलीत ढकलतो,
कड्या, कोयंडे, कुलुपं लावून,
खोली गच्च बंद करतो...

पण कसं काय माहीत नाही,
एखाद्या दिवशी खोलीचा दरवाजा चुकून उघडला जातोच...

.........Pratima

Saturday, 24 March 2012

वक्त की दीवार

तनहाँ शाम मेँ सूरज डूब रहा है,

कम्बख्त याँदेँ इस तरह समेट के आयी है जैसे आम के पेड के नीचे दोस्त जमे हो गिल्ली डंडा खेलने...
काश ये वक्त की दीवार बीच मेँ ना होती...

.........Pratima

इन दिनों...

इन दिनों पलकों पे आँसू नही आते...
पर ये दिल शिकायते तो करताही है,
शहर की गलियोंमें नीम की छाव ढूँढता है,
लम्बे चौडे रास्तोंपर बुढ्ढी के बाल ढूँढता है,
कच्चा आम, खट्टी इमली, जामुन ढूँढता है,
पतंग उड़ाने के लिए मुठ्ठीभर आसमान ढूँढता है,
सुनी महफ़िल सजाने के लिए चुन्नी, पिंकी, राजू, बबलू को ढूँढता है,
वैसे तो इस शहर ने बोहोत कुछ छिन लिया हमसे,
अब तो बस साँस लेने के लिए एक फुरसत का पल ढूँढता है...

.........Pratima